Ensemble CelloWercken

Opgegroeid in Kraków, een stad in het zuiden van Polen, ligt daar de basis van mijn muzikale ontwikkeling. Het was mijn eerste cellodocent die mijn liefde voor muziek echt heeft aangewakkerd. Vier jaar lang studeerde ik bij haar, en die periode gaf me het verlangen om verder te gaan met muziek en me te blijven ontwikkelen op de cello.

Veel inspiratie haal ik uit het spel van Heinrich Schiff. Zijn interpretaties geven me telkens nieuwe inzichten in mijn eigen spel. Ik voel me vooral aangetrokken tot muziek uit de twintigste eeuw en hedendaagse muziek, in het bijzonder werken die geïnspireerd zijn door volksmuziek. Het fascineert me hoe componisten elementen uit hun culturele achtergrond verwerken in hun muziek. Door deze stukken te spelen leer ik niet alleen muzikaal, maar ontdek ik ook meer over verschillende tradities en landen. Samenspelen in een ensemble ervaar ik als iets bijzonders: het uitwisselen van ideeën en samen zoeken naar een interpretatie maakt het proces levendig en inspirerend.

Momenteel zit ik in mijn laatste jaar van de masteropleiding aan Codarts Rotterdam, waar ik studeer bij Joachim Eijlander. De cello is een vast onderdeel van mijn dagelijks leven geworden — door studie en kamermuziekensembles ben ik elke dag aan het repeteren en spelen. Mijn grootste wens is om te blijven genieten van het musiceren en die nieuwsgierigheid te behouden. In mijn vrije tijd haak ik graag en kijk ik films.

Muziek zie ik als een manier om nieuwsgierigheid en openheid te stimuleren. Ik hoop dat mensen na een concert zin krijgen om verder te ontdekken en zich openstellen voor nieuwe klanken. Als musicus wil ik bijdragen aan die ervaring — door muziek niet alleen te laten horen, maar ook te laten voelen als een reis die iets in beweging brengt.

Geboren en opgegroeid in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro, ontstond mijn liefde voor muziek al op jonge leeftijd. Een van mijn eerste muzikale herinneringen is een bezoek met de kleuterschool aan de muziekschool, waar studenten hun instrumenten presenteerden in een educatief concert. Dat moment maakte diepe indruk en staat me nog altijd helder voor de geest.

Mijn inspiratie komt meestal niet van één specifieke musicus, maar eerder van momenten en ontmoetingen, vaak met mensen die dicht bij me staan. Als ik toch iemand moet noemen, is dat Jean-Guihen Queyras. Ik bewonder hem om zijn kalme uitstraling op het podium en zijn vermogen om elke emotie en nuance in de muziek voelbaar te maken. Wat mij het meest aanspreekt in muziek, zijn de werelden die je kunt creëren tijdens het spelen. Je doorloopt voortdurend verschillende stemmingen en karakters — intens en soms uitputtend, maar uiteindelijk ook heel vervullend. Samenspelen versterkt dat gevoel: muziek beleef ik het liefst samen met anderen.

Op dit moment bereid ik me voor op masteraudities, met repertoire van onder anderen Schumann, Tsjaikovski, Bach en Brahms. De cello speelt daarin een centrale rol in mijn dagelijks leven. Het is niet altijd vanzelfsprekend of licht, maar juist de toewijding en discipline maken het waardevol. Buiten de muziek zoek ik graag de natuur op, wandel ik veel en onderneem ik graag dingen met anderen — het sociale aspect is voor mij belangrijk, ook al ben ik van nature wat introverter.

De rol van muziek in de samenleving vind ik moeilijk te plaatsen in de huidige wereld, waarin zoveel tegelijk gebeurt. Idealiter zie ik muziek als een universele taal die mensen verbindt, los van verschillen. Een taal zonder oordeel, die ruimte geeft aan ontmoeting en begrip. Zelf wil ik daaraan bijdragen door muziek met anderen te delen, niet alleen als uitvoerend musicus, maar ook via onderwijs. Juist daar zie ik een grote kracht: in het doorgeven van ervaringen en het laten zien hoe muziek mensen kan raken en vormen.

Ik ben opgegroeid in Catalonië, in een dorp vlak bij het bos, samen met mijn ouders, twee broers en een zus. Mijn ouders vonden het belangrijk dat wij muziekonderwijs kregen, en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor — zonder hen zou ik nu geen cello spelen. Ze hebben me nooit gedwongen om te studeren, maar gaven me wel de kans. Toen ik een jaar of zes was, schreven ze ons in op de muziekschool. Al moet ik eerlijk zeggen: ik vond die lessen toen niet altijd leuk… ze waren op zaterdag, mijn vrije dag!

Tijdens mijn studie hebben vooral mijn docenten een grote indruk op me gemaakt: Josep Bassal, Paulo Gaio Lima en Jeroen den Herder. Zij hebben me niet alleen gevormd als cellist, maar ook als mens. Door hun generositeit ben ik gegroeid, en daar ben ik hen erg dankbaar voor. Ook mijn medemusici en vrienden inspireren me — samen spelen met mensen met wie je een klik hebt, is iets heel bijzonders. In ensemblespel vind ik vooral de verbondenheid mooi: samen met intensiteit en richting ergens naartoe werken, maar ook de speelsheid — het lachen en communiceren binnen de muziek zelf.

Op dit moment speel ik in verschillende kamermuziekgroepen, waaronder een viool-cello duo en Ensemble CelloWercken. Daarin verken ik verschillende stijlen en rollen binnen het samenspel. De cello is voor mij echt een levensgezel — zelfs als ik een tijd niet speel, is hij altijd aanwezig in mijn gedachten. Mijn dromen zijn niet alleen muzikaal, maar vooral menselijk: het leven, mensen en ervaringen staan centraal, en muziek is daar een vanzelfsprekend onderdeel van. Naast muziek hou ik van de natuur, en binnenkort begin ik met een studie biologie.

Ik geloof dat muziek een bijzondere, moeilijk te omschrijven kracht heeft. Natuurlijk kan muziek de wereldproblemen niet oplossen, maar ze kan wel onze manier van denken en kijken veranderen. Ik denk dat de wereld er beter uit zou zien als muziekonderwijs voor iedereen toegankelijk was. Daarom wil ik klassieke muziek ook buiten de traditionele concertzalen brengen — naar plekken waar mensen er misschien niet vanzelfsprekend mee in aanraking komen, zoals scholen of kleinere, afgelegen locaties.

Ik ben geboren in Utrecht en opgegroeid in Haarlem, in een omgeving waar muziek altijd aanwezig was. Mijn ouders hebben daarin een grote rol gespeeld. Een moment dat me altijd is bijgebleven, is toen mijn moeder in de auto het donder- en bliksemgedeelte uit de Matthäus Passion van Bach liet horen. Dat maakte diepe indruk. Ook mijn vader, die veel van muziek weet en onder andere pedal steel gitaar speelt, heeft mijn liefde voor muziek sterk gevoed.

Op dit moment volg ik mijn masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag bij Jan Ype Nota, Larissa Groeneveld en Michel Strauss. Ik voel me vooral thuis in moderne muziek — daarin ervaar ik een grote vrijheid en voelt spelen voor mij heel natuurlijk. In ensemblespel vind ik een bijzondere vorm van communicatie: samen werken aan een klank die je alleen nooit kunt bereiken. Mijn ambitie is om te spelen in een modern muziekensemble, zoals het Asko|Schönberg of New European Ensemble, en daarnaast ook zelf te componeren voor dit soort groepen.

Naast mijn studie lees ik graag, wandel ik en breng ik tijd door met familie en vrienden. Ik zie muziek en kunst als essentieel voor de samenleving: ze helpen ons om ideeën te vormen en de wereld beter te begrijpen. Die overtuiging komt ook terug in mijn activisme, waarbij ik muziek inzet om aandacht te vragen voor maatschappelijke thema’s.