Geboren en opgegroeid in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro, ontstond mijn liefde voor muziek al op jonge leeftijd. Een van mijn eerste muzikale herinneringen is een bezoek met de kleuterschool aan de muziekschool, waar studenten hun instrumenten presenteerden in een educatief concert. Dat moment maakte diepe indruk en staat me nog altijd helder voor de geest.
Mijn inspiratie komt meestal niet van één specifieke musicus, maar eerder van momenten en ontmoetingen, vaak met mensen die dicht bij me staan. Als ik toch iemand moet noemen, is dat Jean-Guihen Queyras. Ik bewonder hem om zijn kalme uitstraling op het podium en zijn vermogen om elke emotie en nuance in de muziek voelbaar te maken. Wat mij het meest aanspreekt in muziek, zijn de werelden die je kunt creëren tijdens het spelen. Je doorloopt voortdurend verschillende stemmingen en karakters — intens en soms uitputtend, maar uiteindelijk ook heel vervullend. Samenspelen versterkt dat gevoel: muziek beleef ik het liefst samen met anderen.
Op dit moment bereid ik me voor op masteraudities, met repertoire van onder anderen Schumann, Tsjaikovski, Bach en Brahms. De cello speelt daarin een centrale rol in mijn dagelijks leven. Het is niet altijd vanzelfsprekend of licht, maar juist de toewijding en discipline maken het waardevol. Buiten de muziek zoek ik graag de natuur op, wandel ik veel en onderneem ik graag dingen met anderen — het sociale aspect is voor mij belangrijk, ook al ben ik van nature wat introverter.
De rol van muziek in de samenleving vind ik moeilijk te plaatsen in de huidige wereld, waarin zoveel tegelijk gebeurt. Idealiter zie ik muziek als een universele taal die mensen verbindt, los van verschillen. Een taal zonder oordeel, die ruimte geeft aan ontmoeting en begrip. Zelf wil ik daaraan bijdragen door muziek met anderen te delen, niet alleen als uitvoerend musicus, maar ook via onderwijs. Juist daar zie ik een grote kracht: in het doorgeven van ervaringen en het laten zien hoe muziek mensen kan raken en vormen.