De muziek van deze ochtend zoekt de ruimte van de openheid. Met muziek van Beethoven, Fauré en Kodály uit een periode van hun leven waarin de jeugdige energie en onbevangenheid voelbaar is. In een fase van je leven waarin je jezelf nog niet al te zeer tegenhoudt of afvraagt wat wel en niet kan. Muziek die je even het gevoel kan geven dat de wereld steeds opnieuw begint en dat er altijd weer iets nieuws kan gebeuren.
Zo ontstaat ruimte: niet alles al weten of afwegen, maar ontvankelijk blijven voor wat zich aandient. Voor een idee, een klank, een beweging die je misschien ergens brengt waar je van tevoren niet had gedacht uit te komen. De componisten konden nog niet weten hoe lang hun muziek zou blijven klinken, hoeveel mensen ermee zouden leven of wat latere generaties erin zouden horen.
In Beethovens Frühlingssonate klinkt iets van die frisheid en beweging. De bijnaam kwam pas later, maar de muziek zelf heeft een lichtheid die gemakkelijk aan de lente doet denken: alsof de wereld opnieuw begint en alles mogelijk is.
Fauré laat een andere kant horen. In Sicilienne en Papillon is er lichtheid en speelsheid, terwijl Après un rêve een verlangen naar een andere wereld draagt. Verschillende kanten van hetzelfde gevoel: bewegen naar iets toe, zonder precies te weten waarheen.
Kodály geeft die energie weer een andere vorm. Zijn muziek kan aards en uitbundig zijn, met ritmes en klanken die zich bijna rechtstreeks lijken te bewegen. In zijn Sonata for Solo Cello, Op. 8 is er grote vrijheid: de cello zingt, spreekt, beweegt en lijkt soms bijna uit zijn voegen te barsten. Sonatina laat weer een andere kant van zijn verbeelding horen.
Misschien is dat wat deze muziek ons voor even teruggeeft: de ruimte om niet meteen vooruit te lopen op wat mis kan gaan. Niet alles al te weten of te wegen. Maar open te blijven voor wat zich nog kan aandienen.
Dat het leven beweegt, de wereld steeds opnieuw begint en er altijd iets nieuws kan ontstaan.
Programma
Ludwig van Beethoven – Violin Sonata No. 5 in F major, Op. 24 (“Frühlingssonate”)
Gabriel Fauré – Sicilienne, Op. 78
Gabriel Fauré – Après un rêve, Op. 7 No. 1
Gabriel Fauré – Papillon, Op. 77
Zoltán Kodály – Sonatina
Zoltán Kodály – Sonata for Solo Cello, Op. 8
Musici
Jeroen den Herder – cello
Hua-Hsuan Lee – piano
Een moment om even nergens heen te hoeven.
Om samen te luisteren. Naar de muziek en naar wat er in dat moment kan ontstaan.
Over de musici
Nieuwsgierige pianiste met diep en gevoelig spel
Cellist, artistiek leider CelloWercken en docent aan diverse conservatoriaHua-Hsuan Lee
Hua-Hsuan Lee is een expressieve en veelzijdige pianist. Al op jonge leeftijd won ze prijzen op talrijke nationale en internationale concoursen, waaronder de eerste prijs op de Cross-Strait International Music Competition (2015), de International Violin & Piano Competition of Vienna (2011) en de Taiwan Music Competition (2007).
Tijdens haar masteropleiding aan de Hochschule für Musik und Theater Hamburg bij Stepan Simonian viel haar uitzonderlijke muzikale gevoeligheid op. In deze periode ontstond een inspirerende samenwerking met cellist Jeroen den Herder, met wie zij als duo optrad op festivals in Spanje, Turkije en Nederland.
Naast haar solowerk is Hua-Hsuan een veelgevraagd begeleider van jonge talenten en gerenommeerde cellisten als Leonid Gorokhov, Jakob Koranyi, Gavriel Lipkind en Pieter Wispelwey. Sinds 2017 is zij pianist in residence bij het Cellofestival Zutphen, waar zij zowel masterclasses als concerten begeleidt.
Hua-Hsuan Lee staat bekend om haar warme persoonlijkheid, haar intuïtieve spel en haar constante zoektocht naar nieuwe vormen van artistieke expressie. Binnen CelloWercken vindt zij de vrijheid om haar eigen stem te laten klinken en haar muzikale verbeelding ten volle te ontplooien.
Jeroen den Herder
Den Herder studeerde cum laude af bij Maria Hol, Dmitri Ferschtman en Christopher Bunting. Vervolgens werd hij leider van het Cello Octet Conjunto Ibérico, een groep met een wereldwijde reputatie als voltijds cello-ensemble. Hij won verschillende muziekprijzen, waaronder de eerste prijs van de “Postbank Sweelinck” cellocompetitie en de eerste prijs van de Stichting van het Koninklijk Concertgebouw Amsterdam. Hij is een actief kamermusicus en speelde samen met musici als Janine Jansen, Igor Roma, Anner Bijlsma en als lid van het Ruysdael Kwartet trad hij op in alle grote concertzalen van Nederland (Concertgebouw), Engeland (Wigmore Hall) en Japan (Oji Hall). Hun concerten op de Amsterdamse Strijkkwartet Biënnale kregen veel lof. Tussen 1999 en 2012 was Jeroen cellist van het Nieuw Ensemble, een van de toonaangevende Nederlandse ensembles voor hedendaagse muziek.
Als artistiek leider van CelloWercken Zutphen, dat zowel het Internationale Cello Festival als de Cello Academie omvat, gaf hij hedendaagse componisten de opdracht om voor het festival te schrijven. Dit leidde tot inspirerende projecten zoals The Tibetan Book of the Death en Passion of Innocence.
Den Herder is een toegewijd docent sinds hij op 22-jarige leeftijd een professoraat aan het Utrechts Conservatorium aanvaardde. Zijn lessen zijn gebaseerd op de wisselwerking tussen geest en lichaam, en een cellotechniek geïnspireerd door zijn leermeester Christopher Bunting, een voormalige leerling van Pablo Casals. Cellospelen volgens natuurlijke principes zoals zwaartekracht, karakter en speelsheid.
"Alles is muziek, speel niet om fouten te vermijden, de delegatie van lichaamsfuncties en ademhaling" zijn enkele kernpunten die leiden tot een gezonde manier om perfectie te bereiken. Zijn belangrijkste focus is om mensen bewust te maken van wat ze precies oefenen. Hij gelooft dat bewustzijn van de eigen verbeelding, gevoelig luisteren, intuïtie en de delegatie van lichaamsfuncties de beste leermeesters voor het leven zijn.
Hij was regelmatig gastdocent aan het conservatorium van Minsk (2003-2010) en gastprofessor aan de universiteit van Tainan, Taiwan. Daarnaast gaf hij masterclasses in Nederland, België, Spanje, Duitsland, Frankrijk, China en Israël. Tegenwoordig is hij docent aan de conservatoria van Utrecht en Rotterdam.
“Ik heb Jeroen den Herder het Elgar celloconcert horen spelen met het Sint-Petersburgs Filharmonisch Orkest. Hij speelde met grote klasse en gevoeligheid, en ik geloof dat hij zich zal ontwikkelen tot een geweldige cellist.” — Yehudi Menuhin, 1995.
De muziek speelde al op jonge leeftijd al een belangrijke rol. In het gezin Den Herder spelen meerdere broers en zussen een instrument op hoog niveau. In een artikel van het magazine van het Muziekinstrumentenfonds kun je er meer over lezen >>