Ik ben opgegroeid in Catalonië, in een dorp vlak bij het bos, samen met mijn ouders, twee broers en een zus. Mijn ouders vonden het belangrijk dat wij muziekonderwijs kregen, en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor — zonder hen zou ik nu geen cello spelen. Ze hebben me nooit gedwongen om te studeren, maar gaven me wel de kans. Toen ik een jaar of zes was, schreven ze ons in op de muziekschool. Al moet ik eerlijk zeggen: ik vond die lessen toen niet altijd leuk… ze waren op zaterdag, mijn vrije dag!
Tijdens mijn studie hebben vooral mijn docenten een grote indruk op me gemaakt: Josep Bassal, Paulo Gaio Lima en Jeroen den Herder. Zij hebben me niet alleen gevormd als cellist, maar ook als mens. Door hun generositeit ben ik gegroeid, en daar ben ik hen erg dankbaar voor. Ook mijn medemusici en vrienden inspireren me — samen spelen met mensen met wie je een klik hebt, is iets heel bijzonders. In ensemblespel vind ik vooral de verbondenheid mooi: samen met intensiteit en richting ergens naartoe werken, maar ook de speelsheid — het lachen en communiceren binnen de muziek zelf.
Op dit moment speel ik in verschillende kamermuziekgroepen, waaronder een viool-cello duo en Ensemble CelloWercken. Daarin verken ik verschillende stijlen en rollen binnen het samenspel. De cello is voor mij echt een levensgezel — zelfs als ik een tijd niet speel, is hij altijd aanwezig in mijn gedachten. Mijn dromen zijn niet alleen muzikaal, maar vooral menselijk: het leven, mensen en ervaringen staan centraal, en muziek is daar een vanzelfsprekend onderdeel van. Naast muziek hou ik van de natuur, en binnenkort begin ik met een studie biologie.
Ik geloof dat muziek een bijzondere, moeilijk te omschrijven kracht heeft. Natuurlijk kan muziek de wereldproblemen niet oplossen, maar ze kan wel onze manier van denken en kijken veranderen. Ik denk dat de wereld er beter uit zou zien als muziekonderwijs voor iedereen toegankelijk was. Daarom wil ik klassieke muziek ook buiten de traditionele concertzalen brengen — naar plekken waar mensen er misschien niet vanzelfsprekend mee in aanraking komen, zoals scholen of kleinere, afgelegen locaties.